|
Abad:
Şen, bayındır.
Abay:
1. Hüner, ustalık, beceri. 2. Sezgi, anlayış, dikkat.
Abbad:
Allah'a kulluğu hakkıyla yapan.
Abbas:
Aslan, sert çatık kaşlı kimse.
Abdi:
İtaat eden, kullukla ilgili.
Abdullah:
Allah'ın kulu.
Abdurrahman:
Rahmet sahibi, kuluna her istediğini veren Yüce Tanrının kulu.
Abdurrauf:
Allah'ın kulu.
Abdülali: Yüce, ulu, şan sahibi
Allah'ın kulu.
Abdülalim: Bilgin Allah'ın kulu.
Abdülazim: Azimli Allah'ın kulu.
Abdülaziz: Aziz olan, izzetli, şerefli
Allah'ın kulu.
Abdülbaki: Ebedi, ölümsüz
Allah'ın kulu.
Abdülcebbar: Kuvvetli, kudretli
Allah'ın kulu.
Abdülgaffar: Affedici Allah’ın
kulu.
Abdülgafur: Kullarının günahlarını tekrar
tekrar affeden Allah'ın kulu.
Abdülgani: Zengin, varlıklı Allah’ın kulu.
Abdülhak: Hak ve gerçek olan
Allah'ın kulu.
Abdülhalim: Hikmetli, yumuşak
huylu Allah’ın kulu.
Abdülhamit: Hamdolunmuş, övülmüş
Allah'ın kulu.
Abdülkadir: Her şeye gücü yeten Allah’ın kulu.
Abdülkerim: Keremi bol, cömert
Allah’ın kulu.
Abdüllatif: Her şeyin inceliklerini,
hoşluklarını bilen Allah’ın kulu.
Abdülmecid: Şanlı, şerefli Allah’ın kulu.
Abdülmelik: Her şeye hükmeden Allah’ın kulu.
Abdürrahim: Merhametli, esirgeyen, koruyan
Allah’ın kulu.
Abdürrezzak:
Bütün yaratılmışların
rızkını veren Allah’ın kulu.
Abid:
İbadet eden.
Abidin:
İbadet edenler.
Abuzer:
Altın suyu gibi parlak, muhteşem.
Abuzettin:
Din yolunda hızla ilerleyen.
Acar:
1. Güçlü, gürbüz, dinç, iriyarı. 2. Yiğit, atılgan, gözüpek
,kabadayı. 3. Çalışkan, becerikli. 4. Çevik, tez canlı. 5.
Açıkgöz, zeki. 6. Yeni.
Aclan:
Yerinde duramayan, aceleci.
Acun:
Dünya, evren, kainat.
Ada:
Dört yanı suyla çevrili kara parçası.
Adalet:
1. Hak tanırlık. 2. Düzenli ve dengeli davranma.
Adar:
1. Olgunluk, erginlik. 2. Zaman. 3. Omuzdaş.
Adem:
1. Dini inançlara göre ilk yaratılan insan ve ilk peygamber. 2.
İnsan, insanoğlu, adam. 3. İnsanda bulunması gereken olumlu
özelliklere sahip olan.
Aden (Adn):
Günahsızların ve günahtan arınacakların öbür dünyadaki yurdu.
Adil:
1. Doğruluk gösteren. 2. Adaletli davranan.
Adlı:
Ünlü kişi.
Adnan:
Cennette ölümsüzlüğe kavuşan.
Saygın, kişi, kusursuz.
Adni:
Cennetlik insan.
Affan:
Kötülüklerden kaçınan, temiz.
Afgan:
Heyecanlı, çabuk öfkelenen.
Afif:
Temiz, namuslu.
Afşar:
1. Oğuz Türklerinin bir boyu. 2. Çevik, atılgan.
Afşin:
1. Savaşlarda kullanılan giysi. 2.Kargı. 3.Türk komutanı.
Agâh:
1. Bilgili. 2. Haberli, uyanık.
Agah:
Bilge, bilgili.
Agid:
Yiğit, cesur.
Ağa:
1. Sözü geçen, cömert kişi. 2. Kırsal kesimde büyük toprak
sahibi. 3. Ağabey.
Ağan:
Gök cismi.
Ahmet:
Övülmeye değer.
Ahter:
Yıldız.
Ajlan:
Seri, çabuk, telaşlı.
Akad:
Doğruluyla tanınmış, dürüst.
Akalın:
Alnı açık, onurlu.
Akay:
Beyaz ay, dolunay.
Akçam:
Bir çam türü.
Akçar:
İyi ruhlar.
Akel:
Dürüst, güvenilir.
Akerman:
Dürüst, soylu.
Akgün:
Mutlu, sevinçli gün.
Akhan:
Dürüst hakan.
Akın:
Düşman ülkesine yapılan saldırı.
Güçlüklerden yılmayan, hızlı hareket eden.
Akif:
İbadet eden.
Akşın:
Teni ve kılları ak renkli kimse.
Akşit:
1. Işıklı, aydınlık yüz. 2. Güneş, gün yüzlü. 3. Kutlu, uğurlu.
Aktaç:
Beyaz taç, gelin tacı.
Aktan:
Aydınlık gece.
Aktaş:
Mermer.
Akyol:
Dürüst, doğru yol.
Alaaddin:
Din uğruna çalışan.
Alangu:
Altın geyik.
Alaz:
Yalaz, şule, alev.
Algan:
Fetheden, fatih.
Algın:
Sevdalı, sırılsıklam aşık.
Algun:
Olgun aşık, güçlü.
Alhan:
Kızıl bey, egemen.
Ali:
Yüce, onurlu kişi.
Alican:
Yüreği yüce.
Aligir:
Yandaş, tayfa, taraftar.
Alim:
Bilgin, çok okumuş.
Alişah:
Hükümdarların en yücesi.
Alişan:
Şanı şerefi en yüksek olan.
Aliyar:
Candan, sevgili, dost.
Alkan:
Kızıl kan.
Alkaş:
1. Alkış. 2. Hayır ve dua.
Alkım:
Gökkuşağı.
Alkın:
1. Korkusuz, yiğit. 2. Kızıl kan. 3. Delicesine âşık olan.
Aloz:
Haşin deli dolu kimse.
Alp:
Yiğitlerin yiğidi, bahadır, kahraman.
Alpar:
Yiğit, kahraman kişi.
Alpaslan:
Arslan gibi cesur, yiğit savaşçı beyi.
Alpay:
Yiğit ay parçası.
Alperen:
Yiğit ve ermiş kişi.
Alpergin:
Bilge, onurlu kişi.
Alptekin:
Yiğit prens, en yiğit.
Altan:
1. Sabahın güneş doğarken ki zamanı. 2. Hakanlara verilen bir
unvan.
Altay:
1. Tiyanşan Dağları. 2. Orta Asya'da bir Türk boyu.
Altuğ:
Çok değerli işlemelerle süslü kızıl tuğ.
Altunç:
Kızıl tunç.
Amil:
Yapan, işleyen. 2. Vergi tahsildarı.
Angın:
1. Tanınmış, ünlü. 2. Bayındır.
Anıl:
1. Adın hep anılsın. 2. Bellek. 3. Amaç.
Ansı:
Unutma, her zaman anımsa.
Ara:
1. Lanet, beddua, ilenme. 2. Bir Ermeni kralı ve kahramanına
ilişkin hikâyenin adı.
Aral:
1. Takımada. 2. Sıradağlar. 3. Asya’da bir göl.
Aram:
Rahat, huzur. Sabır, geniş yüreklilik.
Aran:
Ova, düz alan.
Aras:
1. Doğu Anadolu’da bir nehir. 2. Sahip çıkılan, bulunmuş.
Arat:
Yürekli kişi, yüreklilik.
Aray:
Temiz, lekesiz Ay.
Arbas:
Çok güçlü erkek.
Arben:
Eski bir Arnavutça isim.
Arca:
1. Çam ağacı. 2. Temiz.
Arcan:
Temiz yürekli.
Arçil:
Bir Gürcü kralının adı.
Arda:
1. İşaret olarak yere dikilen çubuk. 2. Ardıl. 3. Hükümdar,
kumandan asası. 4. Sonra gelen.
Argun:
Zayıf, güçsüz, dermansız.
Argün:
Temiz, aydınlık gün.
Arhan:
Üstün nitelikli, gururlu hakan.
Arif:
1. Çok anlayışlı ve sezgili. 2. Bilen, bilgili kimse.
Arkan:
1. Temiz kandan gelen. 2. Üstün, galip.
Arkın:
1. Geride olan. 2. Ağır, yavaş. 3. Sakin, dingin.
Arkış:
1. Haberci. 2. Kervan.
Arkoç:
Temiz ve güçlü.
Arkun:
Geri kalan.
Arkut:
Temiz ve uğurlu, art ve kutlu.
Arman:
Dürüst, güvenilir; özlem,
istek.
Arol:
Çalışkan, saf.
Arsal:
1. Kumral. 2. Arı gibi çalışkan, temiz.
Arsan:
Adı, soyu dürüst insan.
Arsen:
Kurtuluş.
Arsoy:
Temiz ve güvenilir soydan gelen.
Artaç:
Arı taç.
Artam:
İyilik, doğruluk, erdemlilik.
Artan:
1. Üstünlük. 2. Yarar.
Artanç:
İnce ruhlu, duyarlı, sanatkâr.
Artaş:
Arkadaş, dost, âşina.
Artuç:
Eski bir silahın adı, mızrak gibi.
Artuk:
1. Artan, kalan. 2. Üstün. 3. Ünlü Selçuklu emiri.
Artun:
Kendinden emin, onurlu.
Artunç:
Temiz tunç, katışıksız, saf.
Arzık:
1. Dine çok bağlı kişi. 2. Uysal, iyi huylu.
Asaf:
1. Vezir, nazır, yüksek mevki sahibi. 2. İleri görüşlülük,
yönetimde başarı.
Asal:
Başlıca, esaslı.
Asat:
Ana öğe, temel.
Asıf:
Sert, şiddetle esen.
Asıl:
1. Başlıca, başta gelen. 2. Bir şeyin kendisi, kök, köken. 3.
Gerçeklik.
Asım:
1. Haram’a tamah etmeyen. 2. Namuslu.
Asil:
Soylu.
Aslan:
1. Yırtıcı ve güçlü orman hayvanı. 2. Yürekli, yiğit, güçlü
kimse.
Asri:
Çağdaş, zamana uygun.
Aşkın:
1. Benzerlerinden üstün olan. 2. Belli bir sürenin ötesine
geçmiş. 3. Deney yoluyla saptanmasına olanak bulunmayan. 4.
Dalların ucundaki yapraksız uzantılar, filiz.
Ata:
1. Soydaki yaşlı erkek büyüklere verilen ad. 2. Baba.
Atacan:
Hoşgörülü, babacan.
Ataç:
Atalardan kalan.
Atak:
1. Canlı, girişken. 2. Cömert. 3. Atıcı, nişancı.
Atakan:
1. Düşünmeden, cesurca işe girişen. 2. Aynı soydan gelen.
Atala:
Bulamaç.
Atalay:
Soylu, ünlü kişi.
Ataol:
Aileni kur, soyun gelişsin, ata ol.
Atar:
Gücü yeten, atak.
Atasagun:
Soyu doktor olan.
Atasan:
Soyuyla ünlü olan, övünen kişi.
Atasay:
Atanı sev, saygı göster.
Atasoy:
Ataların soyundan gelen.
Atasöz:
Büyük sözü dinleyen.
Ataullah:
Allah'ın bağışladığı, hediye ettiği.
Atay:
Herkesçe bilinen, tanınmış, ünlü.
Atıf:
1. Şefkatli, sevecen. 2. Bağlayan. 3. Eğilen, meyleden.
Atıl:
Önde ol, atik ol.
Atım:
Menzil, uzaklık.
Atınç:
Dinamik, atiklik isteği.
Atik:
1. Berrak, saf, kıymetli. 2. Eski, kadim. 3. Hür. 4. Hareketli,
çok çevik.
Atilla:
1. Ünlü. 2. Babacık. 3. Hunların büyük imparatoru.
Atuf:
Allah'a ya da birine karşı sevgi duyan.
Avagir:
Kaya, büyük taş.
Avar:
Orta Avrupa'da yaşamış bir Türk boyu.
Avedis:
İyi haberler getiren, müjdeleyen.
Avni:
Yardımsever.
Avşar:
Bir Türkmen boyu.
Avunç:
Teselli, avunmak.
Ayanç:
Saygı, hürmet.
Aybars:
Ay gibi parlak gözlü, yırtıcı ve güçlü.
Ayberk:
1. Ay gibi parlak, şimşek gibi keskin ışıklı. 2. Sağlam kişilik.
Ayca:
Ay gibi, yüzü Ay gibi güzel olan.
Aycan:
Ay gibi güzel insan.
Aycıl:
Ay parçası, ay yüzlü.
Aydan:
1. Ay gibi güzel. 2. Ay'dan yapılmış.
Aydar:
Manas Destanı'nda adı geçen bir kahraman.
Aydın:
1. Işık alan, ışıklı, aydınlık. 2. Kültürlü, okumuş, görgülü,
ileri düşünceli kimse. 3. Kolayca anlaşılabilecek kadar açık söz
veya yazı. 4. Kutlu, uğurlu.
Ayfer:
Ay gibi ışık saçan.
Aygen:
Gönül dostu, sevgili.
Aygün:
Ay gibi ışıklı ve güzel.
Ayhan:
1. Ay hakimi. 2. Bozokların üç gök tanrısından biri, Oğuzhan’ın
ikinci oğlu.
Aykaç:
1. Konuşan, akıl veren, söyleyen. 2. Ozan, şair.
Aykal:
Aydınlık kal, ay gibi parlak kal.
Aykan:
1. Temiz, aydınlık, ay gibi parlak. 2. Soylu, asil.
Aykın:
Işıltılı kın.
Aykul:
Ay gibi güzel insan.
Aykut:
1. Ay gibi uğurlu. 2. Armağan, mükâfat.
Aylan:
Açıklık, alan, tarla suyu.
Ayman:
Ay gibi güzel insan.
Aypar:
Görkem, ay gibi parlak.
Ayral:
Ayrı olan, kural dışı, müstesna kabul edilen.
Ayrıç:
Kavşak.
Ayrınç:
Sesin söze, dizeye kattığı değişik duygu ve anlam değeri, ton.
Aysar:
Ayın etkisiyle huyu değişen kimse.
Aysen:
Aydınlık, ışıklı, sevecen.
Aysın:
Aya benzeyen, güzel.
Aysu:
Ay ve su gibi güzel.
Aysun:
1. Ay gibi güzelsin. 2. Ay'ı sun.
Ayşan:
Şanı Ay gibi parlak olan, görkemli.
Aytaç:
Ay biçimli taç.
Aytan:
Ay ışıklı sabah vakti.
Aytar:
Haber getiren, haberci.
Aytekin:
1. Ay gibi tek ve biricik. 2. Ay şehzadesi, prensi.
Aytok:
Ay gibi güzel ve tok.
Aytuğ:
Ay gibi değerli tuğ.
Aytun:
Mehtaplı gece.
Aytunç:
Ay gibi ışıltılı ve tunç gibi sağlam anlamında.
Ayzer:
Ayın altın rengi alması.
Azadi:
Bağımsızlık, özgürlük.
Azamet:
Büyüklük, ululuk.
Azim:
1. Büyük, ulu. 2. Kararlı.
Azimet:
1. Yemin. 2. Gitme, gidiş.
Aziz:
1. Saygın, kutsal. 2. Sevgili. 3. Eren.
Azmi:
1. Hedefi olan. 2. Kararlı. 3. Güçlü, kuvvetli.
Azrak:
Çok az bulunur, nadide. |
