|
Habib-Habip:
Sevgili, dost.
Habibullah:
Allah'ın sevgili kulu.
Hadi:
1. Yenilene yardım eden, yardımcı. 2. Doğru yolu gösteren, rehber.
3. Öncü, önde giden.
Hafız:
1. Koruyan, saklayan. 2. Kuran-ı Kerim'i baştan sona ezberlemiş
kişi.
Hafi:
Misafirperver, güler yüzlü.
Hakan:
Türk, Moğol ve Tatar hanları için hükümdarlar hükümdarı anlamında
kullanılan bir san.
Haki:
1. Yeşile çalan koyu renk. 2. Anlatan, hikâye eden.
Hakkı:
Adil, hakkın yanında, adaletli.
Haktan:
Allah'tan gelen anlamında.
Halas:
Kurtuluş, kurtulma.
Haldun:
Cesur, yürekli. Ölümsüz olanlar.
Haliddin:
Dinin sonsuzluğu, sürekliliği.
Halil:
Sadık, içten, çok yakın. Yakın dost.
Halilullah:
Allah'ın dostu.
Halim:
Sakin yaradılışlı, sert olmayan kimse.
Halis:
1. Karışık olmayan, saf katışıksız. 2. Saf, temiz, hilesiz. 3.
Yalnız.
Halit:
Sürekli, ebediyen, sonsuz.
Haluk:
Karakteri iyi olan, ahlâklı.
Hamdi:
Allah'a şükreden.
Hamdullah:
Allah’ın övgüsü.
Hami:
Koruyan, arka çıkan, himaye eden.
Hamil:
1. Sahip, malik. 2. Taşıyan, gözeten.
Hamit:
1. Övülmeye değer, yetenekli. 2. Allah’ın sıfatlarındandır.
Hamza:
1. Arslan. 2. Heybetli, azametli.
Hanay:
1. Sofa, hol. 2. İki ya da daha çok katı olan ev.
Hanef:
Doğruluk, yön.
Hanif:
1. Allah'ın birliğine, tekliğine inanan. 2. İslâm’a sıkı sıkıya
bağlı.
Hannan:
Çok acıyan, esirgeyen.
Harun:
1. İnatçı. 2. Yerinden kıpırdamayan at.
Hasan:
1. Güzellik, iyilik. 2. İyi ve hayırlı iş.
Hasbi:
Gönüllü olarak ve karşılık beklemeksizin yapılan.
Hascan:
Gerçek ve özel dost.
Hasefe:
Gerçek efe.
Hasif:
Aklı başında, olgun.
Hasip:
1. Hayır sahibi, cömert. 2. Değerli, itibarlı.
Haslet:
İnsanın yaradılıştaki huyu.
Hasret:
Özlem.
Haşim:
1. Gösterişli, görkemli, 2. Ekmek doğrayan. 3. Ezip parçalayan.
Haşmeddin:
Dinin büyüklüğü.
Haşmet:
Gösteriş, büyüklük, ululuk.
Hatem:
1. Mühür. 2. Cömert. 3. Son, en son.
Hatemi:
1. Mühür yapan. 2. Sonuncu. 3. Cömertlik.
Hatim:
Bitiren, sona erdiren.
Hatip:
Hitap eden, güzel konuşan.
Havin:
Yaz mevsimi.
Hayati:
1. Dirilik, canlılık. 2. Önemli. 3. Hayatla ilgili.
Haydar:
1. Aslan. 2. Cesur, korkusuz insan.
Hayim:
1. Şaşkın. 2. Sevgiden şaşkına dönmüş.
Hayrettin:
Asıl adı Hızır Reis olan Osmanlı denizcisi Barbaros. Dinin hayırlı,
mübarek kıldığı.
Hayri:
1. Uğurlu ve kutlu. 2. Hayır, iyilik.
Hayrullah:
Allah'ın hayırlı ettiği.
Hazar:
1. Barış. 2. Asya'da büyük bir göl.
Hazer:
Deniz, büyük su.
Hazım:
Akıllı, iş bilir.
Hejan:
Salınım.
Hejar:
1. Yoksul. 2. Mazlum.
Heper:
Her zaman, bütünüyle yiğit.
Heval:
Yoldaş, dost.
Hevraz:
Yokuş, bayır.
Hezarfen:
Çok bilen, elinden her iş gelen.
Hıdır:
1. Perde. 2. Mani. 3. Ölümsüzlüğe kavuştuğuna inanılan, Hızır.
Hıfzı:
1. Saklama, koruma ile ilgili. 2. Ezberleme.
Hıfzullah:
Allah'ın koruması.
Hıncal:
Öç almak, intikam almak.
Hicab:
Utanma, sıkılma.
Hicabi:
Utanmayla ilgili.
Hidayet:
1. Doğru yolu arama. 2. Yol gösterme. 3. Doğru yolu bulma.
Hidayettin:
Dinin gösterdiği doğru yol.
Hidiv:
1. İmtiyazlı. 2. Mısır valisi.
Hikmet:
1. Gizine erişilmeyen. 2. Neden. 3. Gerçeğe uygun özlü söz.
Hikmettin:
Dinin hikmeti.
Hikmetullah:
Allah'ın hikmeti, bildiği.
Hilmi:
Mülayim, zarif insan. Yumuşak huylu.
Himmet:
1. Çaba, emek, çalışma. 2. İrade. 3. Yardım. 4. Ermiş kişinin
yaptığı etki.
Hiram:
Yürüme, gezinme.
Hişam:
Emevi kafilesi.
Horen:
Derinliği olan.
Hudavendigar:
Sahip, hükümdar.
Hudaverdi:
Allah’ın verdiği.
Hudayi:
Allah’ın yarattığı.
Hulagu:
İlhanlı Devletinin kurucusu.
Hulki:
1. Yaradılışla ilgili. 2. İyi huylu, ahlâklı.
Hulusi:
1. Saf, içi temiz. 2. Samimi, içten.
Hunalp:
Cesur, kahraman.
Hurşit:
Güneş.
Husrev:
Hükümdar.
Hülagü:
İlhanlılar Devleti’ni kuran Moğol hükümdarı.
Hünkar:
1. Uğurlu. 2. Genç Osmanlı sultanlarına verilen bir ad.
Hür:
Özgür.
Hürcan:
Özgür ve çok sevilen kişi.
Hürel:
Özgür ülke.
Hürmüz:
1. Jüpiter, Erendiz yıldızı. 2. Zerdüşt dininin tanrısı. 3. Eski
İran takviminde güneş yılının ilk günü.
Hüsam:
Keskin kılıç.
Hüsamettin:
Dinin keskin kılıcı.
Hüseyin:
1. Güzel, hayırlı, iyi şey, hayırlı iş. 2. Ruh ve madde güzelliği.
3. Küçük sevgili.
Hüsmen:
Hüseyin.
Hüsni:
Güzellikle ilgili.
Hüsnü:
Çok güzel.
Hüsrev:
Padişah, hükümdar. |
