İbadullah: 1. İnsanlar, Tanrının kulları. 2. Çok.

İber: Alınan kötü dersler.

İbiş: 1. Kısa boylu, şişman. 2. Orta oyunu ya da kuklada gülünç tip.

İbrahim: 1. Kuran’da ve İncil'de adı geçen peygamber. 2. İnananların babası. 3. Hakların koruyucusu.

İçöz: İçi, özü olan.

İdemen: Fikir adamı.

İdris: Meyvesi hoş kokulu, ağacı güzel bir kiraz türü.

İfrat: Yardım etme, bir şey verme.

İğdemir: 1. Araba okunun demiri. 2. Dülgerlerin ve heykelcilerin ağaç yontma aracı.

İhlas: Temiz, halis sevgi. 

İhsan: 1. İyilik etme, iyi davranma. 2. Bağışlama, bağışta bulunma. 3. Bağışlanan şey, inayet. 4. Karşılık beklemeden yapılan yardım, iyilik.  İkbal: 1. Şans, talih. İşlerin yolunda gitmesi, mutlu olmak. 2. Arzu, istek.

İkdam: İlerleme.

İkönder: Ülkenin önderi.

İkramullah: Allah'ın nimeti, hediyesi.

İlalan: Bir ili, ülkeyi ele geçiren.

İlaslan: Ülkenin aslanı.

İlaydın: Ülkenin aydını.

İlbars: Ülkeyi cesaretle ve çevikle yöneten. 16. yüzyılda Harizm ya da Özbek Hanlığı Devleti'ni kuran kişi.

İlbaş: Ülkenin önderi.

İlbay: Bir ilin, bir obanın yöneticisi.

İlbey: 1. Bir yerin saygın kişisi, sözü geçen, ülkenin beyi. 2. Orhan Gazi döneminde bir salla Rumeli'ye geçen Türk savaşçılarından.

İlbilge: Ülkenin, yurdun bilgesi.

İlçi: Elçi.

İldem: Pişmanlık duyan.

İldemir: 1. Demir ülkesi. 2. Ülkenin demiri.

İldeniz: 1. İldenizoğulları Devleti'ni kuran Türk büyüğü. 2. Ülke denizi.

İldeş: Aynı ilden olanlar.

İlgar: 1. Akın. 2. Başı boş atın dört nala koşması. 3. Atlı gruplarıyla düşmanı vurup bir ülkeyi yağma etme. 4. Çabuk, acele. 5. Eski Türklerde tören koşulları.

İlgü: Engel.

İlgün: El ve gün, bütün ülke, herkes.

İlham: İçe doğma, esin.

İlhami: Kalbe doğan şeyle, esinle ilgili.

İlhan: 1. Moğol devlet başkanlarının unvanı. 2. Ülkenin başı, yöneticisi.

İlia: Aziz.

İlkan: İran’da devlet kuran bir Türk hükümdarı. Bir ülkenin can damarı.

İlkar: Kar bölgesi.

İlkay: Ayın ilk günlerindeki hali, hilâl.

İlke: 1. Her türlü tartışmanın dışında, üstünde sayılan anadüşünce ve inanış. 2. Temel bilgi, temel kural. 3. Uyulması gerekli davranış kuralı. 4. Temel köken, ilk neden.

İlker: İlk doğan erkek, ilkle ilgili.

İlkgün: Birinci gün, ilk gün.

İlki: Birincisi.

İlkim: İlk doğan çocuklara verilen ad.

İlkin: İlk olarak, ilk başta.

İlkiz: İlk açıtan iz.

İlknur: İlk ışık.

İlköz: Kişinin özünden ilk doğan.

İlksoy: İlk başlayan soy.

İlkut: Kutlu ülke, kutlu yurt.

İlkutay: Kutsal il, ülke.

İlkutlu: Kutlu olan ülke, başarıyla kutlanacak ülke.

İlon: Eylül.

İlsavaş: Ülke için savaş.

İlsavun: Ülkeyi savun.

İlsev: Ülkeyi sev.

İlseven: Ülkeyi seven.

İlsever: Ülke sever.

İlsu: Su ülkesi, sulu yer.

İltan: Ülkenin ışığı.

İltay: Ülkenin yavrusu, çocuğu.

İlteber: Eski Türklerde vali, kumandan.

İltekin: Ülkenin şehzadesi.

İlter: Yurdunu koruyan ve savunan.

İltüzer: Ülkeyi düzene sokan, derleyip toparlayan.

İlvan: Gösteriş, süs, bezek.

İlyas: Yağmurlara hükmeden peygamber. İsrail peygamberi. Mersin ağacı.

İmbat: Yazın gündüzleri denizden karaya doğru esen serin mevsim rüzgârına Ege Bölgesi'nde verilen ad.

İmer: Zengin, varlıklı.

İmge: Düşsel olarak tasarlanan ve gerçekleşmesi özlem olarak duyumsanan şey, düş.

İmran: 1. Evine bağlı. 2. Hz. Meryem'in babası.

İmre: Dost, arkadaş, ağabey.

İmregün: Günün en sevileni, en büyüğü.

İmren: Görülüp beğenilen bir şeyi ya da benzerini edinme ya da yapma isteği.

İmsel: İşaret ve belirtiyle ilgili.

İnal: 1. Güvenilir arkadaş, dost. 2. Han, prens. 3. Türk anadan gelen han kızları.

İnalkut: 1. İnanılır ve uğurlu kimse. 2. Uğurlu şehzade.

İnan: 1. İnanmak işi. 2. Bir kimse ya da bir şeyin doğruluğuna, büyüklüğüne ve gücüne sarsılmaz bir duygu ile inanma, iman.

İnanç: 1. Tanrı'ya ya da bir düşünceye olan inanma duygusu. 2. Bir şeye duyulan güven, inan.

İnanır: İnanan ve güvenen kişi.

İnanöz: Özüyle inanan kişi.

İnay: İnsanca.

İncebey: 1. İnce yapılı ve soylu kişi. 2. İncelikli bey, kişi.

İncesu: Değerli su.

İnsel: İnden, mağaradan çıkan sel.

İpar: 1. Yüksek dağların kar tutmayan yerlerinde yetişen bir çeşit dikenli otun güzel kokulu sarımtırak çiçeği. 2. Bu çiçeğin kokusu, misk, amber.

İrem: 1. Cennet. 2. Nişan tahtası. 3. Bir tür müzik aleti.

İren: 1. Kendini Tanrı'ya adamış, ermiş kimse. 2. Özgür, serbest.

İrez: Tahıla karışan delice tohumu.

İrfan: 1. Bilme, anlama, kültür. 2. Gerçeğe ulaştırıcı güçlü seziş. Kavrama gücü.

İrsal: Gönderme, yollama.

İrşadullah: Allah'ın uyarısı.

İrşat: Gerçeği söyleme, uyarma.

İrtek: Erken doğan, er doğmuş.

İsâ: 1. Tanrının yargılaması. 2. Doğumu milâdi takvim başlangıcı sayılan peygam­ber. 3. Dört büyük peygamberden biri, Hıristiyanlığın kurucusu.

İsfendiyar: İran mitolojisinden bir hükümdar. Pehlivan.

İshak: Kutsal kitaplarda adı geçen peygamber. Bilgin olarak tanınan peygamber.

İskender: 1. İnsanları savunan. 2. Makedonya kralı.

İskit: M.Ö. 9. yüzyılda Altay Dağları'nın doğusunda yaşadığı sanılan bir kavim.

İslam: 1. Müslümanlık. 2. Bu dini benimsemiş kimse.

İsmail: İbrahim peygamberin oğlu, kutsal kitaplarda adı geçen peygamber.

İsmet: 1. Günahsızlık, temizlik, namus. 2. Haramdan çekinme.

İsmihan: Hükümdar ismi.

İsrafil: Kıyameti öttüreceği boru ile bildirecek melek.

İstem: İsteme, istek.

İstemi: Göktürk Devleti'nin kurucusu Bumin Kağan'ın kardeşi İstemi Han'ın adından.

İstemihan: Göktürk Devleti'nin kurucusu Bumin Kağan'ın kardeşi.

İşcan: Becerikli, çalışkan.

İşçen: Çok çalışkan, çalışmayı, işi seven.

İşmen: İş sever, becerikli, çalışkan.

İtki: İnsanı kendiliğinden eyleme iten, güdü.

İyisan: İyi tanınan ad.

İzbul: Gidilecek bir yol bul.

İzgi: İyi, güzel, doğru, akıllı, zeki.

İzgü: İyi, güzel, doğru, akıllı, zeki.

İzgütay: İyi yavru, iyi tay.

İzzet: 1. Büyüklük, yücelik, ululuk. 2. Değer, kıymet. 3. Kuvvet, kudret. 4. Hürmet, saygı.

İzzettin: Dinin kıymeti, kudreti.

Tasarım: EvrenKENT