|
Vacid:
Yaratan, oluşturan.
Vafi:
Sözünde duran, sözünün eri.
Vafid:
Elçi, temsilci.
Vafir:
Çok, bol.
Vahan:
1. Kalkan, siper. 2. Üsküdar'ın Ermenicedeki karşılığı.
Vahap:
Bağışlayan, ihsan eden.
Vahdet:
1. Teklik, birlik. 2. Allah’ın tekliğini kabul etmek.
Vahdettin:
Dinin birliği, tekliği.
Vahip:
Bağışlayan.
Vahit:
Bir, tek.
Vahittin:
Dinin tekliği.
Vahrat:
Çalışkan.
Vakkas:
Savaşçı, okçu.
Valih:
Şaşırmış, hayret etmiş.
Valiko:
Eski bir Gürcü adı.
Vargın:
İstediğini elde eden. Giden, varan.
Varış:
1. Çabuk kavrayan, anlayış, güçlü seziş. 2. Bir yarışın son bulduğu
yer, finiş. 3. Varmak durumu veya biçimi.
Varol:
Her zaman yaşa, çok yaşa.
Varujan:
Güvercin.
Vasfi:
Vasıflı, nitelikli.
Vasıl:
Kavuşan, ulaşan.
Vatan:
Yurt, ülke.
Vecdet:
Zenginlik.
Vecdi:
Coşkuyla davranan. İçi içine sığmamak.
Vechi:
Yüzle ilgili.
Vecid:
Bir şeyin güzelliği karşısında coşkulanmak, kendini kaybetmek.
Vecih:
1. Yüz, çehre. 2. Üslup, biçim. 3. Sebep, neden.
Vecihi:
1. Güzellik, hoşlukla ilgili. 2. Soylu, asil.
Vedat:
Sevgi, sevme, dilek, dostluk.
Vedid:
Sevgisi çok olan.
Vefa:
Sevgi bağlılığı, sevgiye sebat etme.
Vefi:
1. Vefalı, bağlı. 2. Tam, mükemmel.
Vefik:
Yoldaş, aynı fikirde olan.
Vehbi:
Allah vergisi, doğuştan.
Vehip:
Bağışlama.
Veli:
1. Sahip. 2. Ermiş, eren, evliya. 3. Bir çocuktan sorumlu olan.
Velican:
Canına sahip olan.
Verdi:
Güle ait, güle özel.
Vergin:
Özverili olan.
Verşan:
Şan, şöhret saç.
Vesim:
Güzel yüzlü.
Veyis:
Yoksulluk, muhtaçlık.
Veysel:
1. Garibanlık, yoksulluk. 2. Kurt.
Veysi:
Muhtaç, yoksul, gariban, zavallı.
Volkan:
Yanardağ.
Vural:
1. Vurarak al, vurup al. 2. Arzu etmek.
Vurcan:
Tek ve sağlam dost.
Vurgun:
1. Birine ya da bir şeye çok içten, severek bağlanmış, gönül vermiş,
sevdalanmış olan. 2. Yasadışı olarak, hiç emeksizce, kolayca elde
edilen büyük kazanç. 3. Dalgıcın uğradığı inme ya da ölüm. 4. Doğal
etkilerle ürünlerde görülen zarar. 5. Silahla vurulup yaralanmış
olan. 6. Nazar değdiği, çarpıldığı sanılan.
Vüsat:
1. Genişlik. 2. Uzam. |
