Tuba GENÇ

tuba@annelik.org

        Annelik bu dünyada bir kadının alabileceği en büyük rütbe bence.   İster profesör ol, ister mühendis, ister doktor ol ister asker... Bir kadın aynı zamanda anneyse ulaşabilir o manevi hazza. Bir insanı sıfırdan yetiştirmek, öğretmek, korumak, kollamak, maddi-manevi ihtiyaçlarini gidermek ve sonunda eserine bakmak, gurur duymak, şükretmek...

        Yıllar önce bir öğretmenimiz şöyle demişti; Dünya genelinde geçmişten günümüze değişmeden ünlü yazarlar, ünlü ressamlar, ünlü heykeltraşlar, ünlü şairler, ünlü besteciler hep erkektir. Kadınların belki istisnalar hariç hayatındaki diğer şeyleri   boş vererek kendini mesleklerine adamak, bir eser yaratmak, sıfırdan üretmek ihtiyacı olmamıştır hiç. Çünkü onların çok önemli, çok tatmin edici bir vazifesi vardır zaten “annelik”. Bir hamuru yoğurmak, şekillendirmek ve sunmak. Hatta bazen bir kaç tane.

         Allah’ın bize verdiği bu lutfun farkında mıyız? Çocuklarımızı hakettikleri gibi en iyi şekilde yetiştirebiliyor muyuz? En önemlisi kendimizi yetiştirebildik mi?

         Aslında bir çocuğu yetiştirebilmenin en önemli ve ilk basamağı kendimizi yetiştirmek. Anne-baba olarak onların örnek model alacağı “mükemmel” olmasa da “mümkün olabildiğince mükemmel” anne-baba olabilmek.

         Bazen imkanlarımız yeterli olamayabilir. Unutmayalım en iyi ebeveyn en çok kıyafeti , en çok oyuncağı alan, en çok yemek yediren ebeveyn değildir. Onlarla vaktimizin ve imkanlarımızın maksimumunu paylaşmalı, onları yetiştirebilmek, en iyiyi sunabilmek için kafa yormalıyız. Çocuğumuz bu dünyaya bizim arzumuzla geldiğine göre en azından bunu onlara borçluyuz.

         Derler ya "eğitim şart". Evet her konuda şart. Maalesef annelik-babalık okulda öğretilen bir ders değil. O zaman bu dersi biz kendimiz çalışacağız. Her zaman hatırlayalım ki onların ruhlarını doyurmak midelerini doyurmaktan daha önemli.

Herkese kolay gelsin.